بنا به درخواست دوستانی که پرسیده بودند کتاب چهل و هشت در کدام کتابفروشی ها عرضه می شه؟
عزیزان می تونند به این فروشگاهها مراجعه کنند:
تهران، انقلاب، کتابفروشی های :
پیشگام، بیدگل،خانه شاعران،خجسته، نیک و ...
شهر کتاب یوسف آباد
و
کتابفروشی فرهنگسرای اندیشه.
دنیاست گریه پیش تر از خنده می رود
در دادگاه قبل تو پرونده می رود
با دست خود گذاشته هیزم میان کار
هر آتشی که بر سر هر بنده می رود
باید به رقص شانه ی مرگ اقتدا کند
عقلی که راه عشق پسر خوانده می رود
رفته ست او که با دل دیوانه رفته است
مانده ست آن که با سر درمانده می رود
عریان شو از قرابت دنیا که پر شوی
باد از برهنگی است که آکنده می رود
از عشق پیروی کن، پیروز می شود
آن لشکری که از پی فرمانده می رود
طوطی مرده شو که در این جا اگر کسی
خود را به مردگی بزند زنده می رود
دنیا قمار خانه ی آری و یا نه است
آن کس که گفت آری بازنده می رود.
با سلام و یک نمونه از غزل های کتاب چهل و هشت:
عشق تو هدیه ای است که بر دل رسیده است
این موج بی دریغ به ساحل رسیده است
تو کوچه خانه پنجره تو کوچه خانه من
شاعر نگو که دور به باطل رسیده است
خرسندم از نگاه تو این هدیه ی خدا
از چشم تو به من صله کامل رسیده است
گویی به یمن حرمت پیشانی ات به تو
یک تکه از کتیبه ی بابل رسیده است
دست تو بود بر من افتادنی به مهر
این بار کج اگر که به منزل رسیده است
ای کاش یک دقیقه بیاید به چشم من
آن خواب راحتی که به غافل رسیده است
بر سر در زمانه نوشته است این سخن
دانا به رنج و گنج به جاهل رسیده است
حتی به دست معجزه ، گل، گل نمی کند
وقتی به غنچه زهر هلاهل رسیده است.
کتاب چهل و هشت * منتشر شد.
(مجموعه غزل)
اثری موفق از دکتر علی آبان
کتابی ماندگار و زیبا
« تعداد محدود است »
* انتشارات فصل پنجم
http://www.jeihoon.com/p-38879-48-.aspx
-----------------------------------------
خودم را تکه تکه کردم و
ریختم در چمدانی که از نرفتن پر است
زنگ زدم به هدایت
تا دور از چشم های بوف کور
مرا در چهل سالگی ام دفن کند
تکه هایم پشت نیسانی آبی
ایستاده اند و با صدای موسیقی تندهدایت
در چمدان می رقصند
گرگ ها زوزه می کشند و
سگ های ولگرد دنبال چمدان می دوند
و لاشخور ها
فضای گوش مرا در چمدان پر کرده اند
نیسان می ایستد و
من هدایت می شوم در باغچه ای کنار یک رود
از چمدان می زنم بیرون
و در فضای سه در چهار کنار رود
تکه هایم پیوند می خورند
در صف پیوند خورده ها می ایستم
تا
لبخند های به سرقت رفته ام را پس بگیرم
اکنون تمام من می رقصد
کنار لب هایی
که گمشده هایشان را پیدا کرده اند!
و غزلی با دستگیری از ایشان
از ما فقط طرحی بر استخوان مانده
تصویر بی رنگی از ما نشان مانده
نقش حضور ما تمثیل این نقش است
ردی که از دستی بر استکان مانده
ای در فنا جاری !این عمر بی صولت
تبخیر بارانی ست در ناودان مانده
رفتند پیش از ما از مرگ بسیاران
این عقل بی تدبیر در ناگهان مانده
اخراجی آن جا، سر گشته ی این جا
از آن جهان رانده در این جهان مانده
از ترس می خوابیم از خواب می ترسیم
گنجشک در برفیم بی آشیان مانده
در من شکوفانده ست هر روز حلاجی
مهری که از تقدیر روی دهان مانده
هر چیزغیرازعشق ازخاک درخاک است
این یادگار ماست نقش جهان مانده
دنیای ما هر روز دریای طوفانی ست
ما کشتی دردیم بی بادبان مانده
در یاب ما را هم، یار خراسانی
آهوی مجروحیم در ریسمان مانده
یا حق
ردی
سلام و یک غزل و منتظر لطف های شما
پیوسته از زمین و هوا سنگ می زنند
هرگز کسی نگفت چرا سنگ می زنند؟
دیوانه ام مقابل قبله نشسته ای
این عاقلان به قبله نما سنگ می زنند
موسی شکست و رفت و به فردا رسید و ماند
واماندگان چرا به عصا سنگ می زنند!
خوابیده بت پرست شب و روز در حریر
اما به دوستان خدا سنگ می زنند
بوسیده اند خلق ، شما را به جای ما
ما را ولی به جای شما سنگ می زنند
شیطان نبود، اگر به رضا سنگ می زدند
اینسان به ما به میل و رضا سنگ می زنند
حافظ به فال های تو هم اعتماد نیست
وقتی به عمق نیت ما سنگ می زنند
دشمن اگر دهان مرا گل گرفته است
این دوستان به رد صدا سنگ می زنند
شعر است دستگیر تو "آبان"پس از خدا
هر چند باز شعر تو را سنگ می زنند
اخبار گفته است که تهران گرسنه است
بیرون نرو پسر که خیابان گرسنه است
بنشین کنار من، گل طوفان ندیده ام
امروز گفته اند که طوفان گرسنه است
دنیا که شوق خوردن ما آرزوی اوست
بسیار خورده است و کماکان گرسنه است
مرداب در تلاطم و دریا گدای موج
کافر کنار سفره ، مسلمان گرسنه است
گل با کدام شوق بروید در این زمین
وقتی که ابر تشنه و باران گرسنه است!
دستم نمی رسد بنویسم در آسمان
دست دعا شکسته و ایمان گرسنه است
از بس که خلق سر به هوا و رفو گرند
غافل شدند چاک گریبان گرسنه است
ملکی ندیده ام به گدایان شود خراب
ویرانه کشوری است که سلطان گرسنه است
شیخی که بی چراغ قدم زد میان شهر
جز غم ندید و گفت که انسان گرسنه است
ای فصل رویش برکات همیشگی
تنها بریز عشق که آبان گرسنه است
سلام و اظهار دلتنگی و یک غزل
از جنس سنگ ساخته این زندگی مرا
میدان جنگ ساخته این زندگی مرا
پر می شوم نشانه بگیرم به هر که هست
تیر و تفنگ ساخته این زندگی مرا
پایم شکسته ، سر من در هوای جنگ
تیمور لنگ ساخته این زندگی مرا
بر دست و پا و دوش سوارند دردها
الا کلنگ ساخته این زندگی مرا
بودم غزال خفته به دنیا که آمدم
اما پلنگ ساخته این زندگی مرا
چشمم دو بیتی است و نگاهم پر از غزل
شعری قشنگ ساخته این زندگی مرا
همرنگ عشق و جنگ و خشونت شدم ولی
ماندم چه رنگ ساخته این زندگی مرا؟!
هر سال که صدای پای عید به گوش می رسه ، حس
نوستالژیک سیاه و سفیدی مثل تیر هشپر قلب و دل و
سینه ات رو نشونه می گیره و چنان می دوزدت به
خاطرات بر باد رفته ت که رستم، شغاد رو اینطوری
ندوخته بود!! نگاه می کنی به معصومیت های از دست
رفته ت، به لبخند های قربانی شده ت، به قول و
قرارهای تیر باران شده ت، به عشق های مثله
شده ت و به قلک ها و عیدی ها و شوق و شور های
دفن شده ت ، نگاه می کنی به جا های خالی که
روزگار بهت کادوی تولد داد؛ هر عید یک سال بزرگتر
شدی ولی به اطرافت که نگاه می کنی، می بینی چه
خوبان و عزیزانی رو از دست دادی و هر چه سفره ی
عید رو پر می کنی، می بینی جاشون پر نمی شه!!
می خوای دید و بازدید باهاشون داشته باشی ولی
حیف که "چه زود دیر می شود!"
روح همه شون شاد باشه روح ما پاک بشه!
ساقیا آمدن عید مبارک بادت!
یا حق
9
(09121964175 ) "جهت مشاوره ی
تحصیلی و ادبی با بنده"
امروز روز قشنگی بود، بسیار زیبا
و یک شعر کوتاه:
کارواش ماشینم را شست و
مرا نه!
باید در عشق تو شنا کنم
تا همیشه پاک بمانم!!
افتادم تو یه جاده ای یا بهتر بگم انداختنم تو یه
راهی که فقط باید تخت گاز به جلو برم، خیلی ها
دوشادوش و پشت سر و جلوتر از من دارن می تازن
و من ناخواسته باید عقب نمونم!
اما چه دردیه که راهی رو بتازی ولی نگاهت،
فکرت، دلت و آرزوهات ربطی به این راه نداشته باشه
و فقط شاهد مرگ غم انگیز اونها باشی!
یک شعر از کتاب آخرم که بگیم هنوز هستیم
سیگار می سوزد
که من لذت ببرم
و تو لذت می بری
که من می سوزم
چه شرافتی دارد سیگار!!!
سلام و باز هم سلام
فقط خواستم به اطلاع برسانم که
انتشارات مروارید
مجموعه شعر جدیدم را
با عنوان" قرار ما روی پل ورسک" در
نمایشگاه بین المللی کتاب عرضه
می کند.
( هدیه ای خواندنی
و ماندگار به هر
کسی که دوستش
دارید!)
دوستدار شما علی آبان افتلتی
کودک بودیم و
پر از شوق پریدن
که مادر مرد و
خواهر مرد و
بی آشیان شدیم
و امروز که پدر رفت
پرواز از یادمان رفته است!!!
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سلام به دوستان حقیقی ام در دنیای مجازی!!
بسیار ممنون از این که به یاد منید و در شادی و اندوه، غمگسار
من! بی هیچ مداهنه و چشم داشتی دوستتون دارم و امیدوارم شاهد شادی هاتون باشم و سپاس از دوستانی که ماتم مرا با زبان و قلم و پیامک و جریده و هر حسی شریک بودند و مرا آرزو مند شادی هاشون کردند!
واز دوستانی که در این کلبه به یاد منند هم ممنون حتی از اونهایی که بی نام و نشان با حرف هایی از جنس مثلن کینه و حساب کهنه پاک کردن گرهی از عقده هاشون رو باز می کنند و از خدا ممنونم که به من این موهبت رو داده که لا اقل یه دو نفر با الفاظی بی ربط به من احساس راحتی کنن باز هم شکر و شکر و....
اما مجموعه شعر سومم به امید خدا در نمایشگاه عرضه می شه با عنوان " قرار ما روی پل ورسک" که نشر وزین و محترم مروارید چاپ کرده تا در نمایشگاه عرضه بشه که البته تعدادی به علاقه مندان عزیزم در سطح کشور پیش فروش شده تا خدا چه خواهد!
دوستدار شما علی آبان افتلتی
یک کار کوتاه از کتاب زیر چاپم با عنوان " قرار ما روی پل ورسک!"
فقط گفته باشیم ما هم به روزیم!!
-------------------------------------------------------------------------------------
باید پرواز کنیم
من از پنجره ی شرقی و
تو از پنجره ی غربی
قرار ما
روی پل ورسک!!!
یک غزل اشراقی تقدیم شما که زلالید!
آیینه در درخت ،تجلی کنان شکفت
از برگ و بار و شاخه و ساقه زبان شکفت
بادی لطیف جامه دران هو کشید و رفت
از لا به لای شاخه، بلال و اذان شکفت
خورشید جز نمایش لبخند او نبود
آن دم که بی مکاشفه در آسمان شکفت
دل پر کشید و رفت از این خاکدام مرگ
تا آسمان برای دلم آشیان شکفت
باران که واژه واژه ی قاموس دلبری ست
تصویری از خداست که در ناودان شکفت
برگی میان تخته ی سنگی چنین نوشت
سوگند بر علف که خدا مهربان شکفت
من مست مست میوه ی ممنوعه ام که سرخ
بر قامت سپید کهن دلبران شکفت
سلام
همین که شاعر شدید یا به شعر علاقه دارید ، نشان از این دارد که دوست ندارید مثل همه باشید و شاید از مثل همه بودن احساس پوچی می کنید!
پس شما را بی هیچ چشمداشتی می توان عاشقانه و خالصانه دوست داشت و من شما را همیشه دوست خواهم داشت!
به شما احترام می گذارم نه به خاطر صندلی هاتان، نه به احتیاط و احتیاج و احتمال بلکه به پاس فکر بلند و قلم بی تابتان که خدا نیز به آن سوگند یاد کرده است و به یقین و اعتماد و عشق باورتان دارم!!
اگر شاعر نبود جهان از خشکی می مرد!
در باره ی قرآن آمده که :
"القرآن مادبت الله"
اگر حرف دال را با ضمه بخوانی ، سفره معنی می
دهد اما اگر با کسره بخوانی به معنی ادبیات است پس می شود قرآن ادبیات خداست،( نقل قول از جوادی آملی)
منظورم این است که شعر و ادبیات مقام آسمانی دارد و شاعر، بارانی است بر این جهان ترک خورده و چشمی ست بر این دنیای به تاریکی فرو رفته!
و شاعران پادشاهانی اند که قلب مردم تخت آن هاست
و یک غزل از کتاب " پنج شنبه ها با تو"
به احترام دوستانی که چند بیتش را دوست دارند
ه نگاه کن که برقصند ماهیان با من
بخند تا که بخندند صد جهان با من
اسیر موجم و ساحل مرا نمی خواند
و جنگ می کند از دور بادبان با من
غمت پرنده ی دریایی و دلم دریاست
پرند ه های سفید از تو آشیان با من
ازآن زمان که زمین نقش سرخ هستی خورد
نشسته چشم به راه تو آسمان با من
رها مکن دل آواره ی مرا در باد
نمانده جز نفسی خسته همزبان با من
یکی شدیم من و آتش و جنون و عطش
بیا و فصل جنون را بخوان بخوان با من
بمان بهانه ی باران چشم هایم باش
که تا همیشه بماند غمی جوان با من
ممنون و بسیار ممنون که به ما لطف دارید
چند شعر کوتاه
۱)
هر وقت که خواستم نا امید بشوم
تلفنم زنگ خورد و
یکی از آن طرف خط گفت:
سلام آبان
من خدا هستم!
۲)
آقای بازیگر!
دستت رو شد
تو تمام عمر
فقط فیلم بازی کردی!!!
۳)
لبخند بهشت زندگی ست
هر وقت جهنم یخ زد
به بهشت تو اعتماد می کنم!
۴)
تمام زنگ های تهران
انگشت نگاری شده اند
دست هایم را بریدم و
در قطعه ی هنرمندان دفن کردم
تا تو همیشه دست نخورده بمانی!
۵)
راه فراری نداری
پلیس امنیت کشور
تمام راه های زمینی و آسمانی را بسته است
دل ساده ام!
به خانه بر گرد!!
دوستان سلام
ضمن تشکر از لطف همه ی شما آمدیم که بمانیم
دو اثر تحقیقی جدید با نام های ( در آمدی بر مبانی نقد ادبی در ایران و جهان)
و ( تاریخ ادبیات و نقد ادبی در ایران و جهان یا ده فصل) در ۱۰ موضوع ادبی هر دو نشر جمال هنر از این حقیر چاپ شده است
اما بعد سه مجموعه شعر که بی حرف پیش تا مهر ۹۰ چاپ خواهد شد
۱- چه اشتباه قشنگی ( مجموعه ی غزل)
۲- بیست + یک = نوزده ( شعر های کوتاه)
۳- در پیر هن تو سنگری جا مانده ( رباعی و سپید)
ممنون از دوستانی که غزل اشتباه قشنگ رو خواستن٬ چند بیت تقدیم میشه
چه اشتباه قشنگی ! نگاه کن بد نیست نگاه کن گل من٬ اشتباه کن بد نیست
به یک اشاره ی چشم و تبسمی مستم بساط عیش مرا رو به راه کن بد نیست
اگر که بو سه بر این چهره معصیت دارد! بیا به شیوه ی باران گناه کن بد نیست
بیا و این تن خسته ٬ تن سپیدم را به تازیانه ی زلفت سیاه کن بد نیست...
جهان و هرچه دراو هست هیچ در هیچست بیا و باور ما را تباه کن خوب است
و چند کار کوتاه
(۱)
وارد خانه که شد
تلویزیون استکانی چای آورد و
زن مثل همیشه فیلم جنگی پخش می کرد
(۲)
نگاهت را دوست دارم
چشم هایت را نه
لبخندت را دوست دارم
لبها یت را نه
حرف هایت عاشقم می کند
دهانت هرگز!!
راه رفتنت را می پرستم
پاهایت را هرگز!
کاش خدا تو را درخت می آفرید!!
(۳)
هر شب رو به قبله می خو ابم
تا عمرم دراز تر بشود
صبح که بیدار می شوم
شلوارم کوتاه تر می شود!۱
(۴)
دیروز
دروغ گفتم و نماز نخواندم
گوشی خدا در دسترس نبود
امروز
به تهمتی شاد شدم و
با نگاهی دزدیده به بند رخت همسایه زوزه کشیدم
گوشی خدا خاموش است!!
(۵)
تمام زنگ های تهران انگشت نگاری شده اند
و من به جرم مزاحمت تهران دستگیر شده ام
تنها تو می توانی آزادم کنی اما
در هیچ خانه ای نبودی
(۶)
پلک هایم از انتظار سفید شده اند
نور آزارم می دهد
خورشید را خاموش کن
می خواهم کمی بمیرم
(۷)
آقای عزراییل!
اوقات بیکاریت را
با مطالعه ی رمان های عشقی پر کن
من خوابم می آ ید
اصلن حوصله ی مردن ندارم
لطفن گیر ندهید!!!
تا بعد.....
با سلام
شرمنده از همه ی دوستان که کوتاهی بند ه را فقط به پای زندگی نفس گیر امروز می گذارند! و خود می دانند که ما نفرین شدگان زمین. پیادگان بی کفش و بی پای روزگار و مغضوب هر گونه آسایش و آرامش و لذت از بودن اما:
با این همه :
سرمایه ام به غیر تبسم. سلام نیست تا عمر. این دو نقل بهشتی نثارتان!!
و یک رباعی تقدیم همه ی شما!!
تیری زده بر پیکر من غم. عشق است در فصل حماسه .خون . دمادم عشق است
آتش اگر این است تو بر لب داری من عاشق آتشم جهنم عشق است!!
نگاه های شماست که به جریان مبهم زندگی معنا می دهد!
و یک غزل از مجموعه ی ( پنج شنبه ها با تو )
عمری برای زخم چپرها گریستم
بر چشم های رفته به یغما گریستم
باران که قهرکرد و برای همیشه رفت
هر روز بر یتیمی صحرا گریستم
بادی شدم که گم شده در نا کجای دشت
آواره در تمام زوایا گریستم
چون ابر خشک غربت خود را بغل زدم
یک قطره خنده کردم و دریا گریستم
گفتم خدا صدای مرا بشنود مگر
رفتم به اوج قله ی دنیا گریستم
بر خنده های زشت خودم لب نمی گزم
شادم به این ترانه که زیبا گریستم
گروه اول عزیزترند و من شرمسارشان !
و گروه دوم محترمند و من متحیر از بغض ناشناخته و ترس نهفته شان!!!
شعری کوتاه تقدیم شما!!!
پستچی آمده بود و
گریسته بود و
(بی اطلاع قبلی) احضاریه را داده بود دست پسرم!
خندان گفته بودم :
غصه نخور. ای قد کشیده با دردهای من!
(بی اطلاع قبلی) امروز.
مامور آمد و
( بی اطلاع قبلی) صاحبخانه خندید و
حکم تخلیه را داد دست خودم
و من فکر کردم که آخر هفته چه روز خوبی است!
آقای رییس جمهور عزیز !
شما به جشن خیابانی من دعوتید
شعری تقدیم به نیمای بزرگ و عزیز
آی نیما!
جای تو خالی است ، برخیز
خشک آمد کشتگاه شعر
در مسیر روشن اندیشه های گرم
جاده ای را که به خون جگرش پاییدی
در هوای عطش ابر اندود
جان به جان دادی اش آب
ای دریغا
می برد سوی خموشی ره!
و چراغی نه، دستی نه، گوشی نه
یک ستاره در فساد شعر پیدا نه
تا در آویزد با باد
که خراب و خرد می پیچد
در مسیر خامش امروز!
آی نی زن! که تو را آوای نی برده ست دور از ره،کجایی؟
یک نفر مانده ست
دور از سنگ چین خامش جنگل
و نمی سوزد چراغش هیچ
و نمی پرسد ز سوز استخوان سوزش
عابری حتی!
آی نیما!
در این دم کرده بی باران هوای شعر
قاصد روزان ابری!
آن دم با آسمان پیوند تو، شاعر!
به باران می رساند
شعر خشک عصر این شب را
آی نیما!
جای تو خالی است، برخیز!
یک نفر بعد از فراوان سال ها
همچنان در آب دارد می سپارد جان
و مردم
همچنان مست از بساط دلگشا
اما
شاعری با زخم ناسور صدایش در گلو مانده
می خواند به غم هر دم
آی نیما!
جای تو خالی است، برخیز!
(خرداد ۱۳۸۶، کنار رود ماخ اولا، روستای یوش)
با سلام
حرم حرم شده ام دل " دلی که کرده هوایت" عطش عطش شده ام لب برای بوسه به پایت
سفر سفر چمدانی که بسته عشق به نامت قدم قدم تب و تابی که کرده گل به هوایت
نفس نفس تب دیدار تو شکفته در این جان غزل غزل به دلم ریخت نور و نشئه صفایت
قفس قفس پرم از بغض و غصه غصه شکستم کجا کجاست ضریح قشنگ عقده گشایت
تمام شعر و شعورم تمام غیب و حضورم به هر دقیقه نثارت به یک اشاره فدایت
تویی که مشرق عشقی تویی که مغرب هجری بخوان مرا که در آفاق دل شکفته صدایت
کم از سعادت آهو ندااشتم همه عمرم که بوده ضامن من آن ضریح عقده گشایت
پرنده شو دل تنگم! بخوان به نام کبوتر که آسمان حرم شد پر از پرنده برایت
چه جای شکوه ،خدایا، تو را اگر چه ندیدم نگاه می کنم از دل به یاد تو به "رضا "یت
(( در آمدی بر مبانی نقد ادبی))
علی آبان افتلتی
عرضه در کتابفروشی های انقلاب
از این همه لطف شما ممنونم و شرمنده از این که به دلیل درگیری چاپ همزمان 3 کتاب تحقیقی کمتر انجام وظیفه می کنم تا سراغتان بیایم
بنده را ببخشید و به یک شعر مهمانم باشید
می خواهم مطالعه کنم
جنازه ی برادرم را در سطرهای کتاب تشییع می کنند!
می خواهم چای بنوشم
خون پدرم در فنجان چکه چکه چکه...
می خواهم راه بروم
مجبورم پا روی جنازه ی مادرم بگذارم!
به آسمان نگاه می کنم
پسرانم قتل عام می شوند!
چشم یایم را می بندم
دود غلیظی از توپ دشمن کور ترم می کند!
می نشینم
کودکان روی زانوهایم جان می دهند!
می خواهم شعر بگویم
تخیل در چنگال واقعیت ها محو می شود
اتاقم جهانی شده است مسلح
توپ، تانک، قتل عام...
شاید تماشای فوتبال آرامم کند
سر های جدا شده ی دانشجو هایم شوت می شو ند سمت دروازه!!
به ماه واره پناه می آورم
حیوانات خانگی ماغ می کشند!
دراز می کشم
سقف روی سرم آوار می شود!!!
و آسوده در هلهله ی سوسک ها می میرم
بی آن که کسی آمده باشد یا رفته باشد!!!
و زندگی چه زیباست!!!
مارتینه می گوید:
"شعر یک خبر بزرگ است"
در حیرتم که در این زمانه چگونه بعضی ها در شعر و هنر و ادبیات بزرگ می شوند اما نه خودشان بزرگند و نه شعرشان بزرگ!!!
آیا لازمه ی نفس کشیدن، زندگی کردن، شاعر بزرگ بودن واقعن کوچک بودن است؟!!
واقعن راز این معما در کجاست که یکی با ۱۰ دقیقه شعبده بازی و دلقک نمایی در رسانه های تصویری ،
۵۰ سال از او تقدیر به عمل می آید ولی یک هنرمند و شاعر و محقق واقعی ۵۰ سال در نوشتن و کار کردن زیر اره ی بی معرفتی ها و قدر نشناسی ها و ... مثله می شود اما ۱۰ دقیقه از او تقدیر نمی شود!!!!!
واقعن مشکل در کجاست با این که اولین هنر ایران، شعر است اما رسانه ها این قدر بی توجه به آنند؟!
تنها چیزی که در تلویزیون غریب است و بی رنگ، شعر است ولی تا دلت نخواهد انواع برنامه های نازل و سر گرم کننده!!!
روز نامه ها به جز جام جم که در این تعهد وفادار است بقیه چه کرده اند؟
وای بر ملتی که ادبیاتش فراموش شود!!!!
آن هم ادبیات ما که سرشار از معرفت و انسانیت و معنویت و عرفان و آموزه های دین عزیز اسلام است.
عقربه ها در انتظار خجلت و یا سر افرازی لحظه های اکنون ما نشسته اند
از کدام گروه خواهیم بود؟؟!!!
با تشكر از همه دوستاني كه اين وبلاگ را مي خوانند و مطالب و شعرهاي بنده را پيگيري مي كنند از اين كه نمي توانم پاسخگوي لطف همه عزيزان باشم پوزش مي خواهم .
اين پست را اختصاص داده ام به نقدي بر كتاب تازه ام « ساعت نه و ربع به عقربه آويخته مي شوم » كه توسط دوست شاعر و روزنامه نگار ارجمند سينا علي محمدي نوشته شده و در روزنامه جام جم منتشر شده است.
لينك كامل مطلب : اينجا
شاعرانگي در راهروهاي دانشگاه
جام جم آنلاين: اگر بخواهيم جريان شعر امروز ايران و تحولات آن را در 100 سال گذشته مورد بررسي دقيق قرار دهيم، در نگاه اول ممكن است كمترين سهم را براي بخش آكادميك و دانشگاهي در نظر بگيريم. شايد به همين دليل است كه در اكثر پژوهشهاي ادبي اين رويكرد كمتر تا امروز مورد توجه قرار گرفته و جاي پرداخت جدي به آن خالي است.
اين كمتوجهي در حالي است كه ما نسلهاي مختلفي از شاعران و استاداني را داشته و داريم كه هم در حوزه آكادميك و دانشگاهي حضور جدي داشتهاند و هم در جريان شعر امروز تاثيرشان انكارناپذير است.
در همين رابطه ميتوان به نامها و چهرههايي چون ملكالشعرا بهار، رعدي آذرخشي، پرويز ناتل خانلري، مهدي حميدي شيرازي، خسرو فرشيدورد، مظاهر مصفا، محمدرضا شفيعي كدكني، علي موسوي گرمارودي، قيصر امينپور، سيدحسن حسيني و... اشاره كرد كه متعلق به نسلهاي مختلفي هستند.
اين مقدمه را نوشتم تا به مجموعه شعري بپردازم كه شاعر آن متعلق به همين جريان شعر دانشگاهي و آكادميك است و شايد بتوان او را يكي از نمايندگان اصلي شعر آكادميك و يكي از اعضاي نسل جديد آن دانست.
«ساعت نه و ربع به عقربه آويخته ميشوم» مجموعهاي از تازهترين سرودههاي دكتر محمدعلي شفاعي (علي آبان) را در بر ميگيرد كه توسط نشر هنر و رسانه ارديبهشت منتشر شده است و پيش از اين نيز كتاب «پنجشنبهها با تو» را از اين شاعر و استاد دانشگاه خوانده بوديم.
اين كتاب در بر گيرنده شعرهايي با فرم، شكل مدرن و به عبارتي شعر سپيد است كه به نوعي تغيير و تحول در نظام آموزشي و دانشگاهي ما را هم نشان ميدهد. اين تغيير و تحول كه به نوعي نمايانگر توجه به ادبيات معاصر و گرايشهاي مدرن در رشته زبان و ادبيات فارسي است.
اما شعرهاي آبان اگرچه فرمي نوين دارند و از نظر شكل نوگرا هستند، ولي از نظر نوع برخورد شاعر با زبان و موسيقي كلام بيانگر تاكيدي است كه شاعر بر حفظ برخي ويژگيهاي سنت شعري دارد و حتي ميتوان گفت اين نگرش سنتي در نوع نگاه آبان به جهان و تعريف شعر نيز كاملا مشهود است:
كدام تاريخ از سر انگشتانت
نطفه ميبندد؟
كدام حماسه در مشتت؟
و كدام آسمان در چشمهايت گره ميخورد؟
كه از هر بيت لبان تغزل سازت
هزار شاهنامه خلق ميشود
زمان انگشتري است گم
و زمين نگين پرتاب شدهاي بيتاب...
اگر بخواهيم زباني معيار براي اين مجموعه در نظر بگيريم و بسامد لحن و دايره زباني شاعر را مشخص كنيم سطرهاي بالا ميتواند نمونه و الگوي مناسبي باشد، اگرچه در همين مجموعه سطرهايي اينچنين را هم ميخوانيم:
قد كشيدم ميان گندمزارها
و زار زار قهقهه ميزدم و
حيران و گنگ به تماشا مينشستم!
ماري كه آرام از كنارم ميخزيد
ملخهايي بازيگوش كه بوسه ميزدند
بر گونهها و پيشاني بلند من!
زار زار گريستن كه چند بار در اين كتاب تكرار شده است و داراي تضاد قشنگي هم هست يا تركيبهايي چون به دوش ميگيرم پنجره اتاقم را / اسبهاي آرزو پيت كو پيت كو پيت كو ميخوانند و... نشانگر اين است كه آبان نميخواهد در سنت شعر محدود و محصور بماند و براي شكستن اين فضا هم خودش اين گونه ميسرايد:
دنياي من
دنياي يك دست جام باده و يك دست زلف يار نيست
كه نه دستي مانده براي جامي
و نه زلفي براي دستي
مرا به آغوش خود بخوان
كه با تو بخوابم
با تو بيدار شوم
با تو فرياد...
آبان در اين مجموعه به دنبال ارائه اثري است كه روايت عاشقانهاي از زندگي شخصياش باشد و لابهلاي همين روايتها كه بخشي از هويت و تاريخ شهر و روستاي اوست گاهي هم گريزي به جامعه و پيرامونش و انتقاد از مظاهر مدرنيته و شهر هم ميزند.
البته به اين رويكرد اجتماعي و انتقادي بايد صفحات سفيد كتاب را هم افزود يعني 15 صفحهاي كه شاعر آن را شايد به نشانه اعتراض حذف برخي شعرها خالي گذاشته است.
اما نكته ديگري كه درباره شعرهاي علي آبان ميتوان گفت تعادل ميان فرم و محتواست و در اكثر شعرهاي او خواننده احساس نميكند كه شاعر دارد براي او موعظه ميكند يا نگاهش به جهان را تصوير ميكند و از سويي زبان و استفاده از تكنيكهاي شعري هم خيلي در لايههاي پنهان اثر مورد توجه شاعر قرار گرفته است.
البته اين اتفاق يعني تعادل فرم و محتوا در شعرهاي بلند آبان گاهي دچار تزلزل ميشود و او بصراحت سراغ مضمونپردازي و حرف زدن بيپرده با مخاطب ميرود و چون اين حرف هم به درازا ميانجامد و به اصطلاح چانه شاعر گرم ميشود جوهره شاعرانه اثر بشدت رو به كاهش مينهد كه از اين نمونه ميتوان به برخي شعرها اشاره كرد كه با نام كلي نامهاي به دماوند مشخص شدهاند.
در اين دماونديهها اشارات و فرامتنهايي كه آبان به دنبالش است گاه بسيار فراتر از يك اشاره ميشود و مخاطب را براي خواندن شعر تا به انتها آزار ميدهد؛ چراكه او احساس ميكند به جاي شعر با خطابهاي مواجه است.
در اين مجموعه شايد بتوان گفت نوستالژيهاي دوران كودكي بيشترين سهم را در شاعرانگي علي آبان داشته است و او در اين كتاب بارها و بارها مانند كودكي با كلمات و مضمونها بازي ميكند و جهاني ساده و بيپيرايه را به تصوير ميكشد.
در پايان باز هم گريزي به مقدمه اين مطلب ميزنم و تاكيد ميكنم كه مجموعه «ساعت نه و ربع به عقربه آويخته ميشوم» ميتواند فرصتي براي آشتي ميان فضاي آكادميك و شعر امروز تلقي شود و اين كه استاداني همچون آبان يا محمدرضا تركي، بهزاد خواجات و... ميتوانند اين مهم را در كنار تربيت دانشجوياني مسلح و مسلط به ادبيات كلاسيك به انجام برسانند.
سلام بر دوستان همدل و عزیزانی که در نقد کتاب این حقیر شرکت فرمودند
یک غزل از کتاب پنج شنبه ها با تو
بر گرد که مرگ از در و دیوار سرازیر بر پیکر بی جان من آوار سرازیر
از ثانیه ها ثانیه ها زهر شکوفان از عقربه ها عقربه ها مار ٬٬
در دایره ی بسته ی گمراهی عمرم هر شش جهتم نقطه و پرگار ٬٬
هر شاخه پراز وحشت و هر برگ پراز مرگ بر هر گذری قافله ی دار ٬٬
درچشم من ایمان رسیدن به تو کامل در باور بیمار من انکار ٬٬
هر روزغم عشق و غم نان و غم جان هر ثانیه بر ثانیه تکرار ٬٬
نقد مجموعه شعر
(ساعت نه و ربع به عقربه آویخته می شوم)
سروده ی علی آبان
با حضور منتقدین محترم آقایان
سید احمد نادمی و
حمید رضا شکارسری
سی و یکم خرداد هشتاد و نه ساعت ۱۷ الی ۱۹
مکان: تقاطع سمیه و حافظ حوزه ی هنری سالن شماره ی دو
حضورتان را صمیمانه استقبال می کنیم
و یک شعر از این کتاب
( سیاره در فنجان)
می گفتی دنیا کوچک است
تا آنجا که شمال و جنوب لای انگشتانت محو می شوند
و خورشید می تواند
از چشمی طلوع کند و در چشم دیگرت غروب
آن قدر کوچک!
که بزرگ ترین سیاره در فنجانت بنشیند و
هزار نسل بعد خویش را
به استقبال و بدرقه در آغوش بفشاری
آن قدر کوچک!
که میان دو استکان
به دور ترین نقطه ی زمین سفر کنی
و چایت را داغ بنوشی
می گویم:
دنیا چقدر بزرگ است!
چقدر بزرگ!
که حتی در اتاق مطالعه ام
هر چه بیشتر دنبالت می گردم
بیشتر پیدایت نمی کنم!!!!
علی آبان افتلتی ، همراه با خورشید پائیزی در دوم آبان چهل و چهار در روستای افتلت مازندران با این دنیا آشنا شد ، تا دوران متوسطه در همان حوالی و شهرهایی چون گلوگاه و بهشهر نفس کشید و مقاطع لیسانس و فوق لیسانس را در دانشگاه مرکزی تهران به اتمام رساند و دکترای زبان و ادبیات فارسی را نیز در واحد علوم و تحقیقات تهران با موضوع رساله ی " شاعران دانشگاهی " گذراند . اکنون عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی بوده و صاحب آثار و مقالات زیادی در شعر ، نقد و تحقیق است .